Moczary i torfowiska są charakterystycznym składnikiem tutejszego krajobrazu. Obszary zabagnione i większe torfowiska spotykamy na południu, południowym wschodzie i na wschodzie w okolicy Wielkich Jezior Mazurskich. Na obszarach tych spotykamy torfowiska: niskie, przejściowe i wysokie. Pierwsze występują bardzo licznie i są największe pod względem obszaru. Należą do nich: Hajtus i Staświnskie w pow. giżyckim, Tałto-wisko na północ od Mikołajek, Markowskie w pow. oleckim, Nietlickie między Niegocinem i Śniardwami, torfowiska między Sorkwitami a Mrągowem i moczary koło Jonkowa w pow. olsztyńskim. W południowo-zachodniej części Pojezierza torfowiska znajdują się w pow. nidzickim. Największe z nich osiągają do 40 km długości i 2,5 km szerokości. Nad górnym Omulewem i nad rzeką Sawicą moczary występują nad Małgą, na wschód od jeziora Dłużek położone są torfowiska Małszewko, na południe od wsi Jedwabno torfowiska „Wielkiej Łąki". Większe obszary torfowisk spotykamy również w okolicy Wielbarka. Na wschodnim brzegu Pisy wyodrębnia się duży obszar bagien zwanych „Pisanickie", zaś na wschód od nich, w kierunku miasta Białej Piskiej, rozległy kompleks torfowisk pod Kaliszkami, Oblewem i Szymanami. Torfowiska wysokie spotyka się rzadziej, należą do nich między innymi torfowiska położone między Elblągiem i Ornetą, na południowy zachód od Braniewa. Poza tym na Pojezierzu Ełckim są położone większe torfowiska, jak Czerwone Bagno w pow. grajewskim oraz torfowiska w Puszczy Augustowskiej. Gdy wiosną budzi się do życia roślinność lądowa o najróżniejszych barwach, na bagnach i moczarach nie widać jeszcze żadnego życia. Jest to zrozumiałe, gdyż z powodu stosunków termicznych torfowiska, spowodowanych wielką zawartością wody w złożu torfowym, roślinność na tych obszarach rozwija się później. Wśród roślinności tych terenów przeważają turzyce oraz rośliny pokrewnych rodzin. Obserwując poczynania człowieka zmierzającego do zdobywania nowych terenów pod uprawę roli lub zakładania użytków zielonych i wzorowych pastwisk, zauważyć można, jak z roku na rok zanikają te typowe dla Pojezierza Mazurskiego formacje roślinne. Dlatego też niektóre torfowiska wydzielono na rezerwaty, a to celem zachowania i ochrony ciekawych z punktu widzenia naukowego stanowisk flory i fauny. Torfowiska powstają zwykle tam, gdzie są zbiorniki wodne. Na brzegach zarastających zbiorników można zauważyć oczeret jeziorny, mannę mielec, pałkę szeroko-listną i wąskolistną, szalej jadowity. Te wszystkie rośliny są pierwszymi zwiastunami torfowiska niskiego, powstającego na przestrzeni płytko nawodnionej. Rośliny te wdzierają się stopniowo coraz bardziej w głąb zbiornika wodnego, pozostawiając zdobyty teren następnej formacji roślinnej. Wytworzy ona z czasem pokrywę roślinną torfowiska, zbudowaną z silnie splecionych ze sobą mchów torfowców i roślin należących do rodziny turzy- cowych, wśród których najczęściej występują północne rodzaje, jak turzyca dwupienna, bagienna i obła. Wszędzie prawie na torfowiskach Pojezierza Mazurskiego widzi się wełniankę szerokolistną i wąskolistną, rzadziej spotyka się wełniankę delikatną i ponikło skąpokwiato-we. Natomiast ponikło błotne jest dość pospolite, podobnie jak przygiełka biała. Prawie na każdym nieutrwalo-nym torfowisku spotyka się bobrek trójlistkowy, sied-miopalecznik błotny, czermień błotną, gnidosza błotnego, skrzyp bagienny, knieć błotną, kozłka dwupiennego i rzeżuchę łąkową. Na torfowiskach, gdzie podłoże torfowe jest szczególnie ubogie w materiały odżywcze, spotyka się często ro-siczkę okrągłolistną, bardzo rzadko rosiczkę długolist-ną i pośrednią. Na torfowiskach trafiają się również rośliny drzewiaste, z których wymienić należy przede wszystkim brzozy i wierzby. Z tych ostatnich najbardziej charakterystyczna jest płożąca się wierzba rokita. Z biegiem czasu, wskutek narastających warstw torfowych, powstają z ruchomych torfowisk torfowiska utrwalone, które mają już podłoże trwale, gdzie obok panujących turzyc i mchów występują także krzewinki. Oprócz turzyc wymienić tu należy rdest wężownik, ostrożeń błotny i warzywny, firletkę poszarpaną, kozłka lekarskiego, skrzyp błotny i storczyka szerokolistnego. Na torfowiskach utrwalonych rosną często rośliny krzewiaste, jak wierzby w najrozmaitszych gatunkach, brzoza omszona, kruszyna pospolita. Końcowym stadium rozwojowym torfowiska jest las! Jeżeli podłoże jest bogate w materiały odżywcze, rozwija się na nim olsza czarna, poza tym porzeczka czarna, malina moroszka, malina właściwa, jeżyna wzniesiona i różne rodzaje paproci, a ponadto pokrzywa zwyczajna, bo-dziszek cuchnący i psianka słodkogórz. Oprócz torfowisk niskich istnieją torfowiska przejścio-we i wysokie. Te ostatnie na Pojezierzu Mazurskim nie są pospolite. Na tych torfowiskach dominują różne gatunki mchów torfowców, następnie wrzosowate i sosna karłowata. Przedstawicielem subarktycznej flory jest tu bagno zwyczajne, wydzielające upajający zapach w czasie gorących dni letnich. Oprócz bagna pospolicie występuje borówka bagienna i czarna, żurawina błotna, ba-żyna czarna, modrzewnica zwyczajna i wrzos zwyczajny. Warto odwiedzić też strony: tanie noclegi Polanica-Zdrój | pozycjonowanie siedlce | pozycjonowanie | Nowoczesny hotel Kielce z salą konferencyjną, basenem oraz kręgielnią | warszawa noclegi | Przewozy Polska Irlandia | apartamenty w warszawie | tanie linie lotnicze